Μια μέρα θα συνάξω κι εγώ λίστα με όλα τα αγαπημένα μου, όπως ο Ελύτης στο Μικρό Ναυτίλο.

Και θα χωρέσω σ'αυτήν, με άνεση αδιαφόρης γριάς, τον Μπαχ στη σουίτα για όμποε με τον Αστερίξ και τη διχόνοια, τους Trees να τραγουδούν για τον κήπο της Jane Delawney με το Ρημαγμένο Απρίλη του Κανταρέ, το Killing games των Psycho με το Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου, τα άσπρα ντεκαπέ τραπέζια με τα μακριά πολύχρωμα κολιέ, θα ταιριάξω πλάι πλάι το Χρονιάρικο της Marjorie Kinan Rawlings με την παραλία της Αιγιάλης το 1992, τον κίτρινο Old Holborn με τη μυρωδιά λαιμού νεογέννητου παιδιού, τις Σπέτσες του Αλεξανδρινού μου Κουαρτέτου με τα κρυφά φιλιά στις στάσεις λεωφορείου στην Ακαδημίας, το τρυπημένο με γαρύφαλλα πορτοκάλι μαζί με τις κασέτες της αποπλάνησης, την ταράτσα του Αρσακείου με τον τελικό Μουντιάλ Βραζιλία-Ιταλία στη Σαντορίνη, τις διαμάχες Εγγονόπουλος ή Εμπειρίκος στην αυλή με τη σπανακόπιτα της γιαγιάς μου.
Θα βάλω κι άλλα πολλά, τόσο αταίριαστα μεταξύ τους όσο και οι πρωινές αμφιέσεις μου του γραφείου με το τι σκέφτομαι και αισθάνομαι.

Θά'ναι αργά πια τότε, Λενάκι, δε θα μου πει κανένας τίποτε.

Σε φιλώ,

Η γιαγιά